Karakterler de o kadar gerçekçi ki onlara bir yakınlık duydum ister istemez. Başroldeki  sistem karşıtı avare Santa’yı Javier Bardem canlandırıyor. Ama diğer oyuncular da Javier Bardem’den geri kalmıyorlar. Çalışan karısı karşısında ezilen ve sıkıntılı bir birliktelik yaşayan Jose (Luis Tosar), Jose’nin dertli karısı Ana ve umudunu kaybetmemek için çırpınan, sürekli iş görüşmelerine giden Lino, bu arkadaşların aralarına aldığı, SSCB’nin dağılmasının ardından talihsiz bir biçimde taa Rusya’dan İspanya’ya  göç eden ve işsiz kalan Sergei, hüzünlü, yalnız ve yaşlı Amador hep filme renk katan karakterler.  Söylemesem içimde kalır; bir de barın sahibi Rico’nun tatlı kızı Nata var ( google’da aratacak olanlara benden gelsin: Aida Folch). Neredeyse film boyunca gördüğümüz bütün karakterleri saydım.

Güneşli Pazartesilerde fark ettiğim ironik ve ilginç bir durum var. Hani ülkemizde hep umudunu kaybeden insanlar başka bir hayatı düşler, Amerika’da Avrupa’da yaşamanın hayalini kurar ya, Avrupa’da da örneğin Avustralya’da yaşamanın hayalini kuran insanlar olabiliyormuş meğer. Belki de  Avrupa bize ulaşılmaz göründüğünden  orda da bu türden düşünen birileri olabileceğine inanasımız gelmiyor. Oysa işsizlik her yerde ve ülke, kıta tanımadan aynı etkileri bırakıyor insanların hayatlarına.

Velhasıl bu filme çok kanım kaynadı. O güneşli günde o vapurda Santa’yla oturup dertleşmek istedim ben de. ‘Yahu Santa çok kaypak bi adamsın sen’ deyip beraber gülüşmek istedim. Lino iş görüşmesine giderken ‘Yürü be Lino kim tutar seni’  diyerek Lino’ya gaz vermek istedim. Film bittiğindeyse hem hüzünlü hem mutluydum. Benim bir filmden istediğim şey bu sanırım.